Skąd się tu wzięłam?
Cześć! Miło, że jesteś! Poznajmy się bliżej!
Nazywam się Katarzyna Kozanecka. Jestem dyplomowanym coachem ICF, certyfikowanym coachem ADHD, Praktykiem Dialogu Motywującego Polskiego Instytutu Dialogu Motywującego i dyplomowaną psychodietetyczką.
A z pierwszego zawodu jestem architektką. Architektura i ja to była wieloletnia relacja z kilkoma podejściami. Pracowałam u kogoś, miałam własną pracownię projektową z przyjaciółką, projektowałam budynki, wnętrza, a także mniejsze formy. I naprawdę sporo w tym lubiłam: ciągły rozwój, różnorodność, logiczne układanie przestrzeni, kontakt z klientem.
Wiele razy dawałam szansę projektowaniu, ale każdą kolejną próbę i tak kończyłam z poczuciem, że czegoś mi brakuje. Że nie jestem tam, gdzie powinnam być. Tak naprawdę już przy wyborze studiów jednym z nieśmiałych pomysłów była psychologia. Jednak wybrałam architekturę i jestem wdzięczna za to, co mi dała: kreatywność, konkretność, umiejętność spojrzenia z lotu ptaka, słuchanie klienta i rozumienie jego potrzeb, zanim sam je nazwie.
W 2014 roku ukończyłam kurs coachingowy i ruszyłam, ale nie pociągnęłam tego sznurka. Długo myślałam, że bezpowrotnie zamknęłam te drzwi. Jednak ciekawość ludzi wracała do mnie jak bumerang na różnych etapach życia. Aż wreszcie w 2022 roku przestałam ignorować znaki i od tamtego momentu podążam ścieżką, która prowadzi mnie do współpracy z człowiekiem i wzmacniania jego zasobów. Teraz czuję, że to moja droga.
Jak pracuję?
Pracuję w duchu dialogu motywującego. Jestem po Twojej stronie i nie zamierzam Cię przekonywać, że powinnaś/powinieneś chcieć czegoś, czego nie chcesz. Zamiast tego szukam razem z Tobą tego, co już masz – zasobów, wartości – i właśnie z tego czerpiemy i od tego zaczynamy zmiany.
Dorzucam elementy coachingu prowokatywnego, który opiera się na humorze, wyzwaniu i życzliwości, a nie na prowokacji, co mogłaby sugerować nazwa. Podejście prowokatywne to metoda pracy, która potrafi rozbić utarty schemat myślenia i pokazać coś z zupełnie innej, często zaskakującej strony.
Sięgam po metaforę, bo nie wszystko, co ważne, da się powiedzieć wprost. Czasem łatwiej trafić do sedna poprzez obraz.
Czerpię ze studiów psychodietetycznych, które dały mi zrozumienie, jak sprawić, by głowa i ciało lepiej ze sobą współpracowały. Odpowiednie odżywienie organizmu, sen czy ruch są bardzo istotne przy ADHD, co daje mi dodatkowe zaplecze w pracy coachingowej.
A w ramach ciekawostki, moje talenty Gallupa to:
1. Empatia | 2. Wizjoner | 3. Zbieranie | 4. Uczenie się | 5. Pryncypialność
Co jest dla mnie ważne?
Bezpieczeństwo
i brak oceniania
To, co mówisz na sesji, zostaje między nami. Nie ma głupich pytań, złych odpowiedzi, ani tematów, które są zbyt błahe, żeby o nich opowiedzieć.
Ciekawość Ciebie i uważne słuchanie
Zadaję sporo pytań i uważnie słucham. Bo czasem jedno niepozorne pytanie pomaga uświadomić sobie coś ważnego.
Odpowiedzi, które
masz w sobie
Nie przedstawiam gotowych rozwiązań, bo wierzę, że wszystkie odpowiedzi masz w sobie. Moja rola to pomóc Ci je odnaleźć.
Twoje tempo
i Twoja droga
Nie narzucam kierunku ani nie poganiam. Działamy w Twoim tempie i pracujemy nad tym, czego potrzebujesz w danym momencie.
Życzliwość
i wdzięczność
Często do coachingu podchodzi się z długą listą tego, czego jeszcze brakuje. Pomagam zatrzymać się i zauważyć też to, co już jest.
Szczerość
i odpowiednie wsparcie
Jeśli coś, z czym przychodzisz, nie nadaje się na coaching, powiem Ci o tym wprost. Masz otrzymać wsparcie, którego potrzebujesz.
ADHD – znam od środka
Nie zdecydowałam się na formalną diagnozę ADHD, ale rozpoznaję w sobie cechy ADHD.
Wiem, co to znaczy mieć tysiąc pomysłów naraz i nie wiedzieć, od którego zacząć. Co znaczy usłyszeć po raz setny „ale po co ci jeszcze to, skoro tamto nieskończone”. Znam energię, która albo jest na pełnych obrotach, albo nie ma jej wcale. I znam to specyficzne napięcie między tym, co chcę robić, a tym, co faktycznie robię.
To sprawia, że kiedy rozmawiamy, naprawdę rozumiem, o czym mówisz.
A prywatnie?
Lubię się uczyć i próbować nowych rzeczy. Gram w amatorskim teatrze „Nagle Teatr” i chodzę na zajęcia z teatru improwizacji. Oba teatry uczą mnie uważności na myśli w głowie i odczucia w ciele. Uczą reagowania na to, co się dzieje, a nie na to, co zakładam, że się wydarzy. Kierunek łączenia głowy z ciałem bardzo mnie ciekawi, również pod kątem zawodowym.
Czasem zagram coś na ukulele i nawet zaśpiewam. Jako mała dziewczynka marzyłam o zostaniu piosenkarką 😀
Poza tym trenuję siłowo, piszę dzienniki i poranne strony. I jedno, i drugie pomaga mi w regulowaniu emocji i większym rozumieniu siebie.
Lubię seriale, czasem nawet za bardzo, bo jak mnie któryś wciągnie, to potrafię przepaść na kilka wieczorów z rzędu 😅
Ładują mnie kontakt z naturą i spotkania z bliskimi. Rozmowy z ludźmi są dla mnie nieustającym źródłem inspiracji.